Библейское слово «ὄμνυμι» в греческих словарях

⚠️ Извините, эта страница пока что находится в разработке

ὀμόσας [omosas, homoas]

Перевод

en: swears, swearing
ru: поклявшийся, клянущийся

Морфология

род: мужской род
время: аорист
число: единственное число
падеж: именительный падеж
часть речи: прич.

Статистика

ID: 15236
Кол-во слов: 3
Повторы лексемы: 19
Лексема: ὄμνυμι

Список стихов (3)

Случайные стихи

Мф. 23:21
καὶ ὁ ὀμόσας ἐν τῷ ναῷ ὀμνύει ἐν αὐτῷ καὶ ἐν τῷ κατοικοῦντι αὐτόν·
и клянущийся храмом клянется им и Живущим в нем
Мф. 23:20
ὁ οὖν ὀμόσας ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ ὀμνύει ἐν αὐτῷ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ἐπάνω αὐτοῦ·
Итак клянущийся жертвенником клянется им и всем, что на нем
Мф. 23:22
καὶ ὁ ὀμόσας ἐν τῷ οὐρανῷ ὀμνύει ἐν τῷ θρόνῳ τοῦ θεοῦ καὶ ἐν τῷ καθημένῳ ἐπάνω αὐτοῦ
и клянущийся небом клянется Престолом Божиим и Сидящим на нем

ὄμνυμι — приносить клятву Дворецкий И.Х.

приносить клятву

ὄμνῡμι и ὀμνύω (fut. ὀμοῦμαι — поздн. ὀμόσω и ὀμόσομαι; impf. ὤμνῡν и ὤμνῠον; aor. ὤμοσα — эп. ὄμοσ(σ)α, pf. ὀμώμοκα, ppf. ὠμωμόκειν и ὀμωμόκειν; pass.: aor. ὠμό(σ)θην, fut. ὀμοσθήσομαι, pf. ὀμώμο(σ)μαι; эп. 2_л. sing. imper. praes. ὄμνῠθι)

1) (тж. ~ ὅρκον Hom., Thuc. etc.) приносить клятву, клясться: ~ τινά (τι) Eur. etc., κατά τινος Dem. etc., τινί, εἴς τι и ἔν τινι NT клясться кем(чем)-л.; ~ (ὅρκον) τινί или πρός τινα Hom. давать клятву кому-л.; Ζεὺς ὀμώμοσται Eur. именем Зевса принесена клятва; ὀμώμοται ὅρκος ἐκ θεῶν Aesch. (самими) богами дана клятва; ἐπίορκον ~ Hom. давать ложную клятву;

2) клятвенно обещать, заверять клятвой, клятвенно обязаться соблюдать (σπονδάς Thuc.; εἰρήνην Dem.): εῖπον ὀμόσας ἄν Plat. я готов клятвенно заявить.

ὄμνυμι [omnumi] — to swear Abbott-Smith, Manual Greek Lexicon of the NT

ὀμνύω
(so Hdt. and some Att.. writers) and ὄμνυμι (so generally in Att.. prose and always in Trag.; Mrk.14:71, -ύναι), [in LXX chiefly for שָׁבַע ni. ;]
to swear, affirm by oath: Mat.26:74, Mrk.14:71, Heb.7:21; before εἰ (q.v), Heb.3:11; 4:3; with dative of person(s), Mrk.6:23 id. with inf., Heb.3:18 before ὅρκῳ, Act.2:30 ὀ. ὅρκον, πρός, with accusative of person(s) (cl.), Luk.1:73 with accusative (of that by which one swears; cl., see MM, xviii), Jas.5:12 before κατά, with genitive (LXX; Bl., § 34, 1), Heb.6:13, 16; before ἐν (εἰς), as in Heb. (El., § 39, 4), Mat.5:34, 36; 23:16, 18; 23:20-22 Rev.10:6 (Bl., § 70, 3).†
(AS) Источник: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0

ὄμνυμι [omnumi] — to swear Liddell–Scott–Jones, LSJ

ὄμνῡμι,
[Refs 5th c.BC+]; imperative ὄμνῠθι [Refs 8th c.BC+]; 3rd.pers. singular ὀμνύτω [Refs]; 3rd.pers. plural ὀμνύντων. Foed. cited in [Refs 5th c.BC+]: imperfect ὤμνυν [Refs 5th c.BC+]: also (from present ὀμνύω) 3rd.pers. singular imperative ὀμνῠέτω [Refs 8th c.BC+]; participle ὀμνύουσα [Refs 4th c.BC+]: imperfect ὤμνῠον [Refs 8th c.BC+] (for present indicative the Trag. and [Refs 5th c.BC+] which also occurs in Comedy texts, [Refs 5th c.BC+]: future ὀμοῦμαι, εῖ, εῖται, [Refs 8th c.BC+]; Doric dialect 1st pers. plural ὀμιώμεθα [Refs 5th c.BC+]; later future ὀμόσω [Refs 1st c.AD+]: aorist ὤμοσα [Refs 8th c.BC+]; Epic dialect ὤμοσσα [Refs 8th c.BC+]: perfect ὀμώμοκα [Refs 5th c.BC+]: pluperfect ὠμωμόκειν [Refs 5th c.BC+]:—middle, [Refs 2nd c.AD+], aorist participle ὀμοσάμενος [Refs 3rd c.BC+]:—passive, future ὀμοσθήσομαι [Refs 5th c.BC+]: aorist ὠμόσθην [Refs 5th c.BC+]: perfect 3rd.pers. singular ὀμώμοται [Refs 5th c.BC+]; 3rd.pers. plural ὀμώμονται Legal cited in [Refs 5th c.BC+]; participle ὀμωμοσμένος [Refs 4th c.BC+]:—swear, with accusative cognate, ὀμνυέτω δέ τοι ὅρκον [Refs 8th c.BC+]:—passive, ὀμώμοται γὰρ ὅοκος ἐκ θεῶν [Refs 4th c.BC+]
II swear to a thing, affirm or confirm by oath,
II.1 followed by accusative, ταῦτα δ᾽ ἐγὼν ἐθέλω ὀμόσαι [Refs 8th c.BC+]; ὄ. τὰς σπονδάς Foed. cited in [Refs 5th c.BC+]
II.2 followed by future infinitive, swear that one will.., [Refs 8th c.BC+] (present infinitive, [Refs 4th c.BC+] preceding the infinitive, καί μοι ὄμοσσον ἦ μέν μοι.. ἀρήξειν [Refs 8th c.BC+]aorist infinitive and ἄν, [Refs]: by present infinitive, swear that one does.., [Refs 5th c.BC+]: by perfect infinitive, swear that one has.., [Refs 5th c.BC+]: by aorist infinitive, swear that one did.., ὀμνύουσι μὴ 'κπιεῖν ἀλλ᾽ ἢ μίαν [Refs 5th c.BC+](aorist infinitive is perhaps used, without ἄν, in future sense, [Refs 4th c.BC+]: sometimes a clause follows in the indicative, ὀμνύω.., ἦ μὴν ἐγὼ ἐθυόμην [Refs 5th c.BC+]
II.3 absolutely, εἶπον ὀμόσας ἄν I would have given my word of honour, [Refs 5th c.BC+]
III with accusative of the person or thing sworn by, swear by, νῦν μοι ὄμοσσον ἀάατον Στυγὸς ὕδωρ [Refs 8th c.BC+]; ὄμνυμι θεοὺς καὶ θεάς followed by infinitive, [Refs 5th c.BC+]; ἢ σιδαρέοισ; [NT+5th c.BC+]passive, ὀμώμοσται Ζεύς Zeus has been sworn by, adjured, [Refs 5th c.BC+] Источник: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0