המילה המקראית «ἑαυτοῦ» במילונים יווניים

⚠️ סליחה, דף זה נמצא בפיתוח

ἑαυτὸν [heauton]

תרגום

en: himself, Himself, oneself, yourself, a king
jp: 自分自身を, 自分自身, ご自身を, 自分を, 自分で, 自分自身は, 自分自身に, カイザルに, 自身を
ru: себя, Себя, самого себя

מורפולוגיה

מין: זכר
זמן: -
מספר: יחיד
יחסה: אקוזטיב
חלק דיבר: כינוי

סטטיסטיקה

ID: 825
מספר מילים: 45
חזרות לקסמה: 224
לקסמה: ἑαυτοῦ

פסוקים אקראיים

מתי. 16:24
Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπεν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ, Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι
וַיֹּאמֶר יֵשׁוּעַ אֶל־תַּלְמִידָיו אִישׁ כִּי־יַחְפֹּץ לָלֶכֶת אַחֲרַי יְכַחֵשׁ בְּנַפְשׁוֹ וְנָשָׂא אֶת־צְלָבוֹ וְהָלַךְ אַחֲרָי׃
גלט. 2:20
ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός· ὃ δὲ νῦν ζῶ ἐν σαρκί, ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ
עִם־הַמָּשִׁיחַ נִצְלַבְתִּי וְאֵין־עוֹד אָנֹכִי הַחַי כִּי אִם־הַמָּשִׁיחַ הוּא חַי בְּקִרְבִּי וַאֲשֶׁר אֲנִי חַי עַתָּה בַבָּשָׂר אֶחְיֶה בֶּאֱמוּנַת בֶּן־אֱלֹהִים אֲשֶׁר אֲהָבַנִי וַיִּתֵּן אֶת־נַפְשׁוֹ בַּעֲדִי׃
עבר. 12:3
ἀναλογίσασθε γὰρ τὸν τοιαύτην ὑπομεμενηκότα ὑπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν εἰς ἑαυτὸν ἀντιλογίαν, ἵνα μὴ κάμητε ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν ἐκλυόμενοι
הִתְבּוֹנְנוּ אֵלָיו אֲשֶׁר־נָשָׂא כְּלִמַּת חַטָּאִים גְּדוֹלָה כָזֹאת לְמַעַן לֹא תִיעֲפוּ וְלֹא תִיגְעוּ בְּנַפְשׁוֹתֵיכֶם׃
מעש. 25:4
ὁ μὲν οὖν Φῆστος ἀπεκρίθη τηρεῖσθαι τὸν Παῦλον εἰς Καισάρειαν, ἑαυτὸν δὲ μέλλειν ἐν τάχει ἐκπορεύεσθαι·
וַיַּעַן אוֹתָם פֶסְטוֹס כִּי־עָצוּר פּוֹלוֹס בְּקִסְרִין וְכִי גַם־הוּא יָשׁוּב שָׁמָּה בְּקָרוֹב׃
עבר. 7:27
ὃς οὐκ ἔχει καθ᾿ ἡμέραν ἀνάγκην, ὥσπερ οἱ ἀρχιερεῖς, πρότερον ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν θυσίας ἀναφέρειν, ἔπειτα τῶν τοῦ λαοῦ· τοῦτο γὰρ ἐποίησεν ἐφάπαξ ἑαυτὸν ἀνενέγκας
אֲשֶׁר אֵינֶנּוּ צָרִיךְ יוֹם יוֹם כַּכֹּהֲנִים הַגְּדוֹלִים הָהֵם לְהַקְרִיב בָּרִאשׁוֹנָה עַל־חַטֹּאתָיו וְאַחֲרֵי־כֵן עַל־חַטֹּאת הָעָם כִּי־זֹאת עָשָׂה בְּפַעַם אַחַת בְּהַקְרִיבוֹ אֶת־נַפְשׁוֹ׃

ἑαυτοῦ [heautou] — themself Abbott-Smith, Manual Greek Lexicon of the NT

ἑαυτοῦ, -ῆς, -οῦ, dative -ῷ, etc., accusative -όν, etc., pi. -ῶν, etc. (Att. contr. αὑτοῦ, etc);
reflex pron.;
1. prop, of 3rd person (Lat. sui, sibi, se), of himself, herself, itself, etc.: Mat.27:42, Mrk.15:31, Luk.23:35, al.; added to a middle verb, διεμερίσαντο ἑαυτοῖς, Jhn.19:24 to an active verb, Act.14:14 (M, Pr., 157); ἀφ᾽ ἑαυτοῦ, Luk.12:57; 21:30, Jhn.5:19, al. (see: ἀπό); δι᾽ ἑαυτοῦ, Rom.14:14 ἐν ἑ., Mat.3:9, Mrk.5:30, al.; εἰς ἑ., Luk.15:17 καθ᾽ ἑαυτόν, Act.28:16, Jas.2:17; παρ᾽ ἑαυτῷ, at his own house, 1Co.16:2 πρὸς ἑ., with, to himself, Luk.18:11 as poss. pron. (with emphasis weakened; see M, Pr., 87f.), τ. ἑαυτῶν νεκρούς, Luk.9:60
2. As reflexive 1st and 2nd of person(s) (so also frequently in cl., chiefly poetry), Mat.23:31, Mrk.9:50, Rom.8:23, 1Th.2:8, al.
3. In pl., for reciprocal pron., ἀλλήλων, -οις, -ους, of one another, etc.: Mat.21:38, Mrk.16:3, Eph.5:19, al.
(AS) Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0

ἑαυτοῦ [heautou] — themself Liddell–Scott–Jones, LSJ

ἑαυτοῦ, ῆς, οῦ, ἑαυτῷ, ῇ, ῷ, ἑαυτόν, ήν, ό,
plural ἑαυτῶν, ἑαυτοῖς, ἑαυτούς άς, ά: Ionic dialect ἑωυτοῦ [Refs 5th c.BC+]; also ωὑτῆς [Refs 3rd c.BC+] in Papyrus and Inscrr., as [Refs 1st c.BC+]: Attic dialect contraction αὑτοῦ, etc., which is the usual form in Trag., though ἑαυτοῦ, etc., are used (though rarely) when the metre requires, [Refs 4th c.BC+]; Cretan dialect ϝιαυτοῦ Kohler-Ziebarth Stadtrecht von Gortyn [Refs]; Doric dialect αὐταυτοῦ, αὐσαυτοῦ (which see); Thess. εὑτοῦ (dative), [Refs]: genitive plural ηὑτῶν [Refs]:—reflexive pronoun of 3rd pers., of himself, herself, itself, etc.; first in [Refs 7th c.BC+], and Attic dialect [Refs 8th c.BC+] itself by itself, absolutely, [Refs 5th c.BC+]; αὐτὸ ἐφ᾽ αὑτοῦ[Refs 5th c.BC+]; ἀφ᾽ ἑαυτῶν, ἑαυτοῦ, of themselves, himself, [Refs 5th c.BC+]; ἐφ᾽ ἑαυτοῦ, see at ἐπ; ἐν ἑαυτῷ γίγνεσθαι, ἐντὸς ἑαυτοῦ γ., see at ἐν, ἐντό; παρ᾽ ἑαυτῷ at his own house, [Refs]themselves, [Refs 5th c.BC+]; πλουσιώτεροι ἑαυτῶν continually richer, [Refs 5th c.BC+], compare d; τῇ αὐτὸ ἑωυτοῦ ἐστι μακρότατον at its very greatest length, [Refs 5th c.BC+]
II in Attic dialect, Trag., and later, αὑτοῦ, etc., is used for the 1st pers. or 2nd pers., as for ἐμαυτοῦ, αὐτὸς καθ᾽ αὑτοῦ τἄρα μηχανορραφῶ [Refs 5th c.BC+]; ἐφ᾽ ἑαυτοῖς by ourselves, [LXX+2nd c.BC+]; ἑαυτῶν, =ὑμῶν αὐτῶν, [Refs 2nd c.BC+]
III plural, ἑαυτῶν, ἑαυτοῖς, etc., is sometimes used for ἀλλήλων, ἀλλήλοις, one another, διάφοροι ἑωυτοῖσι [Refs 5th c.BC+]; καθ᾽ αὑτοῖν one against the other, [Refs 5th c.BC+] Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0