המילה המקראית «ἁμαρτία» במילונים יווניים

⚠️ סליחה, דף זה נמצא בפיתוח

ἁμαρτίας [hamartias]

תרגום

en: of sin, sin, sins
jp: 罪の, 罪
ru: греха, грехи

מורפולוגיה

מין: נקבה
מספר: רבים
יחסה: אקוזטיב
חלק דיבר: שם עצם

סטטיסטיקה

ID: 668
מספר מילים: 51
חזרות לקסמה: 128
לקסמה: ἁμαρτία

פסוקים אקראיים

א"יוח. 1:9
ἐὰν ὁμολογῶμεν τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, πιστός ἐστιν καὶ δίκαιος ἵνα ἀφῇ ἡμῖν τὰς ἁμαρτίας καὶ καθαρίσῃ ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀδικίας
וְאִם־נִתְוַדֶּה אֶת־חַטֹּאתֵינוּ נֶאֱמָן הוּא וְצַדִּיק לִסְלֹחַ לָנוּ אֶת־חַטֹּאתֵינוּ וּלְטַהֲרֵנוּ מִכָּל־עָוֺן׃
הרמ. 6:16
οὐκ οἴδατε ὅτι ᾧ παριστάνετε ἑαυτοὺς δούλους εἰς ὑπακοήν, δοῦλοί ἐστε ᾧ ὑπακούετε, ἤτοι ἁμαρτίας εἰς θάνατον ἢ ὑπακοῆς εἰς δικαιοσύνην
הֲלֹא יְדַעְתֶּם כִּי לַאֲשֶׁר תִּתְּנוּ אֶת־נַפְשְׁכֶם לִהְיוֹת עֲבָדָיו לָסוּר לְמִשְׁמַעְתּוֹ הֵן עֲבָדִים אַתֶּם לַאֲשֶׁר תִּשְׁמְעוּ־לוֹ אִם־לַחֵטְא אֱלֵי־מָוֶת אִם־לַמִּשְׁמַעַת אֱלֵי־צְדָקָה׃
עבר. 11:25
μᾶλλον ἑλόμενος συγκακουχεῖσθαι τῷ λαῷ τοῦ θεοῦ ἢ πρόσκαιρον ἔχειν ἁμαρτίας ἀπόλαυσιν
וַיִּבְחַר לִסְבֹּל אֶת־עֳנִי עַם־אֱלֹהִים מִלְּהִתְעַנֵּג לְשָׁעָה בְּתַעֲנוּגֵי הַחֵטְא׃
הרמ. 5:12
Διὰ τοῦτο ὥσπερ δι᾿ ἑνὸς ἀνθρώπου ἡ ἁμαρτία εἰς τὸν κόσμον εἰσῆλθεν καὶ διὰ τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος, καὶ οὕτως εἰς πάντας ἀνθρώπους ὁ θάνατος διῆλθεν, ἐφ᾿ ᾧ πάντες ἥμαρτον —
לָכֵן כַּאֲשֶׁר עַל־יְדֵי אָדָם אֶחָד בָּא הַחֵטְא לָעוֹלָם וְהַמָּוֶת בְּעֵקֶב הַחֵטְא וְכֵן עָבַר הַמָּוֶת עַל־כָּל־בְּנֵי אָדָם מִפְּנֵי אֲשֶׁר כֻּלָּם חָטָאוּ׃
מרק. 2:7
Τί οὗτος οὕτως λαλεῖ; βλασφημεῖ· τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ θεός
מַה־יְּדַבֵּר זֶה גִּדּוּפִים כָּאֵלֶּה מִי יוּכַל לִסְלֹחַ חֲטָאִים בִּלְתִּי הָאֱלֹהִים לְבַדּוֹ׃

ἁμαρτία [hamartia] — sin Abbott-Smith, Manual Greek Lexicon of the NT

ἁμαρτία, -ας, ἡ
(ἁμαρτάνω, which see), [in LXX chiefly for חַטָּאת and cogn. forms, also for פֶּשַׁע ,עָוֹן, etc. ;]
prop. a missing the mark; in cl. (see reff. to CR in MM, VGT, see word);
(a) guilt, sin (Plat., Arist., al.);
(b) more freq., from Æsch. down, a fault, failure. In NT (as LXX) always in ethical sense;
1. as a principle and quality of action, = τὸ ἁμαρτάνειν, a sinning, sin: Rom.5:12, 13, 20; ὑφ᾽ ἁμαρτίαν εἶναι, Rom.3:9 ἐπιμένειν, Rom.6:1 ἀποθνήσκειν, νεκρὸν εἶναι τῇ ἁ., Rom.6:2, 11; τὴν ἀ. γινώσκειν, Rom.7:7 σῶμα τῆς ἁ., Rom.6:6 ἀπάτη τῆς ἁ., Heb.3:13 personified as a ruling principle, ἁ. βασιλεύει, κυριεύει, etc., Rom.5:21 6:12, 14 7:17, 20; δουλεύειν, Rom.6:6 δοῦλος τῆς ἁ., ib. 17; νόμος τῆς ἁ., Rom.7:23; 8:2; δύναμις τῆς ἁ., 1Co.15:56 (cf. Gen.4:7).
2. As a generic term (disting. fr. the specific terms ἁμάρτημα, which see, etc.) for concrete wrongdoing, violation of the divine law, sin: Jhn.8:46, Jas.1:15, al.; ποιεῖν (τὴν) ἁ., Jhn.8:34, 2Co.11:7, 1Jn.3:8; εἴχειν ἁ., Jhn.9:41; 15:22, 24; 19:11, 1Jn.1:8; in pl. ἁμαρτίαι, sin in the aggregate, 1Th.2:16 (see Milligan, in l.); ποιεῖν ἁμαρτίας, Jas.5:15 πλῆθος ἁμαρτιῶν, Jas.5:20, 1Pet.4:8; ἄφεσις ἁμαρτιῶν, Mat.26:28, Mrk.1:4, al.; ἐν ἁμαρτίαις εἶναι, 1Co.15:17 collectively, αἴρειν τὴν ἁ. τ. κόσμου, Jhn.1:29 ἀποθνήσκειν ἐν τῇ ἁ., Jhn.8:21
3. = ἁμάρτημα, a sinful deed, a sin: Mat.12:31, Act.7:60, 1Jn.5:16.
SYN.: see: ἁμάρτημα. (AS) Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0

ἁμαρτία [hamartia] — sin Liddell–Scott–Jones, LSJ

ἁμαρτ-ία, ἡ,
a failure, fault, τῶνδ᾽ ἁ. δόμων[Refs 5th c.BC+]; ἁ. δόξης error of judgement, [Refs 5th c.BC+]
2 in Philos. and Religion, guilt, sin, [NT+5th c.BC+] Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0