המילה המקראית «δεῖ» במילונים יווניים

⚠️ סליחה, דף זה נמצא בפיתוח

ἔδει [edei, Edei]

תרגום

en: was due, it was necessary, it would have been necessary, ought
jp: 当然の, 必要であった, 必要であっただろう, すべきであった, 必要だった, べきであった
ru: надлежало, должны были

מורפולוגיה

מין: -
זמן: имперф.
מספר: יחיד
יחסה: -
חלק דיבר: פועל

סטטיסטיקה

ID: 5498
מספר מילים: 11
חזרות לקסמה: 71
לקסמה: δεῖ

פסוקים אקראיים

ב"קר. 2:3
καὶ ἔγραψα τοῦτο αὐτὸ ἵνα μὴ ἐλθὼν λύπην σχῶ ἀφ᾿ ὧν ἔδει με χαίρειν, πεποιθὼς ἐπὶ πάντας ὑμᾶς ὅτι ἡ ἐμὴ χαρὰ πάντων ὑμῶν ἐστιν
וְזֹאת כָּתַבְתִּי לָכֶם פֶּן־יִהְיֶה לִּי בְּבוֹאִי עֶצֶב מֵאֵלֶּה אֲשֶׁר הָיָה־לִי לִשְׂמֹחַ עֲלֵיהֶם וּבֹטֵחַ אֲנִי בְּכֻלְּכֶם כִּי שִׂמְחָתִי הִיא שִׂמְחַת כֻּלְּכֶם׃
מתי. 23:23
Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι ἀποδεκατοῦτε τὸ ἡδύοσμον καὶ τὸ ἄνηθον καὶ τὸ κύμινον, καὶ ἀφήκατε τὰ βαρύτερα τοῦ νόμου, τὴν κρίσιν καὶ τὸ ἔλεος καὶ τὴν πίστιν· ταῦτα [δὲ] ἔδει ποιῆσαι κἀκεῖνα μὴ ἀφιέναι
אוֹי לָכֶם הַסּוֹפְרִים וְהַפְּרוּשִׁים הַחֲנֵפִים כִּי מְעַשְּׂרִים אַתֶּם אֶת־הַמִּנְתָּא וְאֶת־הַשֶּׁבֶת וְאֶת־הַכַּמֹּן וַתַּנִּיחוּ אֵת הַחֲמוּרוֹת בַּתּוֹרָה אֶת־הַמִּשְׁפָּט וְאֶת־הַחֶסֶד וְאֶת־הָאֱמוּנָה וְהָיָה לָכֶם לַעֲשׂוֹת אֶת אֵלֶּה וְלֹא לְהַנִּיחַ גַּם־אֶת־אֵלֶּה׃
מעש. 17:3
διανοίγων καὶ παρατιθέμενος ὅτι τὸν Χριστὸν ἔδει παθεῖν καὶ ἀναστῆναι ἐκ νεκρῶν, καὶ ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός, [ὁ] Ἰησοῦς, ὃν ἐγὼ καταγγέλλω ὑμῖν
פָּתוֹחַ וְהוֹכֵחַ לָהֶם כִּי־צָרִיךְ הָיָה אֲשֶׁר יְעֻנֶּה הַמָּשִׁיחַ וְיָקוּם מִן־הַמֵּתִים וְכִי־זֶה הוּא הַמָּשִׁיחַ יֵשׁוּעַ אֲשֶׁר אֲנִי מַגִּיד לָכֶם׃
עבר. 9:26
ἐπεὶ ἔδει αὐτὸν πολλάκις παθεῖν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου· νυνὶ δὲ ἅπαξ ἐπὶ συντελείᾳ τῶν αἰώνων εἰς ἀθέτησιν [τῆς] ἁμαρτίας διὰ τῆς θυσίας αὐτοῦ πεφανέρωται
כִּי אִם־כֵּן הוּא הֲלֹא הָיָה־לוֹ לֵעָנוֹת פְּעָמִים רַבּוֹת מֵרֵאשִׁית הָעוֹלָם וְעַתָּה בְּקֵץ הָעִתִּים נִגְלָה בְּפַעַם אַחַת כְּדֵי־לְבַטֵּל אֶת־הַחֵטְא בְּזֶבַח נַפְשׁוֹ׃
יוח. 4:4
ἔδει δὲ αὐτὸν διέρχεσθαι διὰ τῆς Σαμαρείας
וַיְהִי־לוֹ לַעֲבֹר בְּאֶרֶץ שֹׁמְרוֹן׃

δεῖ [dei] — be necessary Abbott-Smith, Manual Greek Lexicon of the NT

δεῖ impersonal (δέω),
[in LXX chiefly for infin. with לְ ;]
one must, it is necessary: with inf., Mat.26:54, Mrk.13:7, Act.5:29, al.; with accusative and inf., Mat.16:21, Mrk.8:31, Jhn.3:7, Act.25:10, al.; with ellipse of accusative, Mat.23:23 of accusative, and inf., Mrk.13:14, Rom.1:27; 8:26; οὐ (μὴ) δεῖ (non licet), ought not, must not: Act.25:24, 2Ti.2:24; impf., ἔδει, of necessity or obligation in past time regarding a past event (Bl., § 63, 4), Mat.18:33, Luk.15:32, Jhn.4:4, Act.27:21, al.; periphr., δέον ἐστίν (as in Attic, χρεών ἐστι = χρή, see: δέον), Act.19:36 id., with ellipse of ἐστίν, 1Pe.1:6 τὰ μὴ δέοντα (= ἃ οὐ δεῖ 1Ti.5:13
SYN.: ὀφείλει, expressing moral obligation, as distinct from δεῖ, denoting logical necessity and χρή, a need which results from the fitness of things (see Tr., Syn., § cvii, 10; Westc. on Heb.2:1, 1Jn.2:6; Hort on Jas.3:10). (AS) Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0

δεῖ [dei] — be necessary Liddell–Scott–Jones, LSJ

δεῖ:
subjunctive δέη, sometimes contraction δῆ (in codices of Comedy texts, as [Refs 5th c.BC+]; ὁπόσου κα δῆ [Refs 5th c.BC+]; infinitive δεῖ; participle δέον (see. infr. IV): imperfect ἔδει, Ionic dialect ἔδεε: future δεήσει [Refs 5th c.BC+]: aorist I ἐδέησε [Refs 5th c.BC+] —Impers. from δέω (A), there is need (the sense of moral obligation, properly belonging to χρή, is later, [Refs 5th c.BC+]
I c.accusative person et infinitive, it is needful for one to do, one must, once in [Refs 8th c.BC+] why need the Argives fight? [Refs 8th c.BC+]: with nominative of the pronoun, ἡγούμην.. δεῖν.. μεγαλοψυχότερος φαίνεσθαι [Refs 5th c.BC+]: rarely with dative person, there is need of.. for.., θεοῖσι προσβαλεῖν χθονὶ ἄλλην δεήσει γαῖαν [Refs 5th c.BC+]
I.2 with accusative of things et infinitive, δεῖ τι γενέσθαι [Refs 5th c.BC+]; also ἐπεὶ δέ οἱ ἔδεε κακῶς γενέσθαι since it was fated for him.., since he was doomed.., [Refs 5th c.BC+]; for οἴομαι δεῖν, see at οἴομαι.
I.3 absolutely with infinitive understood, μὴ πεῖθ᾽ ἃ μὴ δεῖ (i.e. πείθειν) [Refs 5th c.BC+]; εἴ τι δέοι, ἤν τι δέῃ (i.e. γενέσθαι), [Refs 5th c.BC+]; κἂν δέῃ (i.e. τροχάζειν), τροχάζῶ [Refs 6th c.BC+]
II with genitive of things, there is need of, frequently with negative, οὐδὲν ἂν δέοι πολλοῦ ἀργυρίου [Refs 5th c.BC+]; sometimes with infinitive added, μακροῦ λόγου δεῖ ταῦτ᾽ ἐπεξελθεῖν [Refs 4th c.BC+]
II.b frequently in phrases, πολλοῦ δεῖ there wants much, far from it, ὀλίγου δεῖ there wants little, all but; in full with infinitive, πολλοῦ δεῖ οὕτως ἔχειν [Refs 5th c.BC+]; τοῦ πλεῦνος αἰεὶ ἔδεε there was always further to travel, [Refs 5th c.BC+] absolutely, in same sense, [Refs 5th c.BC+]
II.2 with dative person added, δεῖ μοί τινος [Refs 5th c.BC+]
II.3 with accusative person added, αὐτὸν γάρ σε δεῖ προμηθέως [Refs 5th c.BC+]
II.4 rarely with Subj. in nominative, δεῖ μοί τι something is needful to me, ἓν δεῖ μόνον μοι [Refs 5th c.BC+]
III middle, δεῖται there is need, with genitive, δεῖταί σοι τῆς αὐτῆς ἐρωτήσεως [Refs 5th c.BC+]: with infinitive, ὥστε βραχἔ ἐμοὶ δεῖσθαι φράσαι [Refs 5th c.BC+]
IV neuter participle δέον (δεῖν is uncertain in [Refs 5th c.BC+]: absolutely, it being needful or fitting, [Refs 5th c.BC+]; οὐκ ἀπήντα, δέον, he did not appear in court, though he ought to have done so, [Refs 4th c.BC+]: with infinitive, [Refs 5th c.BC+]; οὐδὲν δέον there being no need, [Refs 5th c.BC+]: future ὡς αὐτίκα δεῆσον διώκειν [Refs 5th c.BC+]: aorist δεῆσαν [Refs 2nd c.BC+] with accusative infinitive, [Refs 1st c.AD+]
IV.2 substantive δέον, τό (see entry vocative). Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0