המילה המקראית «κράζω» במילונים יווניים
⚠️ סליחה, דף זה נמצא בפיתוח
κράζοντας
[krazontas]
תרגום
en: crying
jp: 叫んでいる
ru: вопиющих
מורפולוגיה
מין:
זכר
זמן:
הווה
מספר:
רבים
יחסה:
אקוזטיב
חלק דיבר:
прич.
סטטיסטיקה
ID: 15117
מספר מילים: 1
חזרות לקסמה: 1
פסוקים אקראיים
מתי. 21:15
ἰδόντες δὲ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς τὰ θαυμάσια ἃ ἐποίησεν καὶ τοὺς παῖδας τοὺς κράζοντας ἐν τῷ ἱερῷ καὶ λέγοντας, Ὡσαννὰ τῷ υἱῷ Δαυίδ, ἠγανάκτησαν
וַיְהִי כִּרְאוֹת הַכֹּהֲנִים הַגְּדוֹלִים וְהַסּוֹפְרִים אֵת הַנִּפְלָאוֹת אֲשֶׁר עָשָׂה וְאֵת הַיְלָדִים הַצֹּעֲקִים בַּמִּקְדָּשׁ וְאֹמְרִים הוֹשַׁע־נָא לְבֶן־דָּוִד וַיִּחַר לָהֶם׃
κράζω
[krazō]
— to cry
Abbott-Smith, Manual Greek Lexicon of the NT
κράζω [in LXX for זָעַק, צָעַק, קָרָא, etc. ;]
in cl. chiefly poët.,
1. prop. onomatop., of the raven, to croak, hence generally, of inartic. cries,
to scream, cry out (Æsch., al.):
Mrk.5:5;
9:26;
15:39 (Rec., R, mg.),
Luk.9:39, al.; of crying for vengeance (cf.
Gen.4:10),
Jas.5:4.
2. to cry, call out with a loud voice: with accusative of thing(s),
Act.19:32 before orat. dir.,
Mrk.10:48,
Luk.18:39, al.; (ἐν) φωνῇ μεγάλῃ,
Mrk.5:7,
Rev.14:15, al.; λέγων,
Mat.8:29, al.; of public teaching,
Jhn.1:15,
Rom.9:27, al.; of importunate prayer (cf.
Job.35:12,
Psa.3:5, al.),
Rom.8:15,
Gal.4:6; pf. with Pres. sense (vernac.; M,
Pr., 147),
Jhn.1:15 SYN.: see: βοάω (AS)
Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0
κράζω
[krazō]
— to cry
Liddell–Scott–Jones, LSJ
κράζω,
not common in
present, [
Refs 5th c.BC+], etc.:
future κεκράξομαι [
NT+5th c.BC+]:
aorist 1 ἔκραξα [
LXX+4th c.BC+]; ἐκέκραξα frequently in [
LXX]
aorist 2 ἔκρᾰγον (ἀν[
LXX+5th c.BC+]
perfect with
present sense, κέκρᾱγα (see. below) (late κέκρᾰγα [
Refs 5th c.BC+]:
pluperfect ἐκεκράγειν [
Refs 8th c.BC+],
croak, of the raven, [
Refs 5th c.BC+], Thphr. [prev. cited]; of frogs, κεκραξόμεσθα [
Refs 5th c.BC+]: generally,
scream, shriek, cry, σὺ δ᾽ αὖ κέκραγας [
Refs 4th c.BC+];
bawl, shout, κεκραγὼς καὶ βοῶν [
Refs 5th c.BC+]; κεκραγέναι πρός τινα
to call to.., [
Refs 5th c.BC+]: with
accusative cognate, μέλος κέκραγα [
Refs 4th c.BC+]; ποίου (i.e. περὶ ποίου) κέκραγας ἀνδρὸς ὧδ᾽ ὑπέρφρον; [
Refs 5th c.BC+]:—rare in early Prose, [
Refs 5th c.BC+], etc.; ἐκεκράγει ὅτι.. [
Refs 2nd c.BC+]; κεκράγασιν ὡς.. [
Refs 5th c.BC+]: with
accusative et
infinitive [
Refs 5th c.BC+]
2 with
accusative of things,
call, clamour for, ἐμβάδας [
Refs 5th c.BC+]
Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0