המילה המקראית «ὄφις» במילונים יווניים

⚠️ סליחה, דף זה נמצא בפיתוח

ὄφεις [opheis]

תרגום

en: serpents, snakes
jp: 蛇, 蛇を
ru: змеи, змей

מורפולוגיה

מין: זכר
מספר: мн.ч.
יחסה: вин.п.
חלק דיבר: שם עצם

סטטיסטיקה

ID: 14459
מספר מילים: 3
חזרות לקסמה: 11
לקסמה: ὄφις

רשימת פסוקים (3)

פסוקים אקראיים

מתי. 10:16
Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων· γίνεσθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί
הִנְנִי שֹׁלֵחַ אֶתְכֶם כַּכְּבָשִׂים בֵּין הַזְּאֵבִים לָכֵן הֱיוּ עֲרוּמִים כַּנְּחָשִׁים וּתְמִימִים כַּיּוֹנִים׃
מתי. 23:33
ὄφεις γεννήματα ἐχιδνῶν, πῶς φύγητε ἀπὸ τῆς κρίσεως τῆς γεέννης
נְחָשִׁים אַתֶּם יַלְדֵי הַצִּפְעוֹנִים אֵיכָה תִמָּלְטוּ מִדִּין גֵּיהִנֹּם׃
מרק. 16:18
[καὶ ἐν ταῖς χερσὶν] ὄφεις ἀροῦσιν, κἂν θανάσιμόν τι πίωσιν οὐ μὴ αὐτοὺς βλάψῃ, ἐπὶ ἀρρώστους χεῖρας ἐπιθήσουσιν καὶ καλῶς ἕξουσιν
נְחָשִׁים יִשְׂאוּ בִּידֵיהֶם וְאִם־יִשְׁתּוּ סַם־הַמָּוֶת לֹא יַזִּיקֵם עַל־חוֹלִים יָשִׂימוּ אֶת־יְדֵיהֶם וְיִיטַב לָהֶם׃

ὄφις [ophis] — snake Abbott-Smith, Manual Greek Lexicon of the NT

ὄφις, -εως, ὁ
[in LXX chiefly for נָחָשׁ ;]
a serpent, snake: Mat.7:10 Mrk.16:18, Luk.10:19; 11:11, Jhn.3:14, 1Co.10:9, Rev.9:19; as typical of wisdom and cunning, Mat.10:16; 23:23, 2Co.11:3 (cf. Gen.31:1-55); of Satan (cf. Gen.3:1, Wis.2:23-24, 4Ma.18:8), Rev.12:9, 14; 12:11; 20:2.†
(AS) Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0

ὄφις [ophis] — snake Liddell–Scott–Jones, LSJ

ὄφις, ὁ,
genitive ὄφεως, poetry also ὄφεος [Refs 5th c.BC+]; Doric dialect and Ionic dialect ὄφιος [Refs 8th c.BC+]:—serpent, αἰόλος [Refs 8th c.BC+]; ὁ ψυχρὸς ὄ. [Refs 3rd c.BC+]; equivalent to δράκων in [Refs 8th c.BC+]
II likeδράκων, a serpent-like bracelet, [Refs 4th c.BC+]; ὄφεις is Attic dialect for ψέλλια accusative to [Refs 2nd c.AD+]
II.2 τρικάρηνος ὄ. ὁ χάλκεος dedicated at Delphi (= [Refs 5th c.BC+]
III the constellation [Refs 4th c.BC+]
IV a creeping plant, [Refs 5th c.BC+]
V a kind of fish, see at ὀφίδιον [Refs]
VI guinea-worm (elsewhere δρακόντιον), [Refs 2nd c.AD+]
VII =ὀφίασις I, [Refs 1st c.AD+]. [The first syllable is sometimes made long in the older Poets, αἰόλον ὄφιν [Refs 8th c.BC+] —The ultima of the _nominative_ and _accusative_ ὄφις, ὄφιν is commonly long, as in [Refs 8th c.BC+]; short only in later Poets, as [Refs 4th c.BC+] Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0