המילה המקראית «ἁμαρτία» במילונים יווניים

⚠️ סליחה, דף זה נמצא בפיתוח

ἁμαρτίαις [hamartiais]

תרגום

en: sins, with sins
jp: 罪, 罪に, 罪の中で, 罪の中に, 罪の中
ru: грехам, грехами, грехах

מורפולוגיה

מין: נקבה
זמן: -
מספר: רבים
יחסה: דאטיב
חלק דיבר: שם עצם

סטטיסטיקה

ID: 1301
מספר מילים: 8
חזרות לקסמה: 128
לקסמה: ἁμαρτία

פסוקים אקראיים

ב"טמ. 3:6
ἐκ τούτων γάρ εἰσιν οἱ ἐνδύνοντες εἰς τὰς οἰκίας καὶ αἰχμαλωτίζοντες γυναικάρια σεσωρευμένα ἁμαρτίαις, ἀγόμενα ἐπιθυμίαις ποικίλαις
כִּי־יֵשׁ בָּהֶם הַבָּאִים בַּלָּאט אֶל־הַבָּתִּים וְשֹׁבִים נָשִׁים טְעוּנוֹת חֲטָאִים וְנִתְעוֹת בְּתַאֲוֺת שֹׁנוֹת׃
יוח. 8:24
εἶπον οὖν ὑμῖν ὅτι ἀποθανεῖσθε ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν· ἐὰν γὰρ μὴ πιστεύσητε ὅτι ἐγώ εἰμι, ἀποθανεῖσθε ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν
לָכֵן אָמַרְתִּי אֲלֵיכֶם כִּי תָמוּתוּ בַּחֲטָאֵיכֶם כִּי אִם־לֹא תַאֲמִינוּ כִּי־אֲנִי הוּא בַּחֲטָאֵיכֶם תָּמוּתוּ׃
א"קר. 15:17
εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν, ἔτι ἐστὲ ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν
וְאִם־הַמָּשִׁיחַ לֹא קָם הֶבֶל אֱמוּנַתְכֶם וְעוֹדְכֶם בְּחַטֹּאתֵיכֶם׃
יוח. 9:34
ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ, Ἐν ἁμαρτίαις σὺ ἐγεννήθης ὅλος, καὶ σὺ διδάσκεις ἡμᾶς; καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω
וַיַּעֲנוּ וַיֹּאמְרוּ אֵלָיו הֵן בַּחֲטָאִים נוֹלַדְתָּ כֻלָּךְ וְאַתָּה תְלַמְּדֵנוּ וַיֶּהְדְּפֻהוּ הַחוּצָה׃
א"פט. 2:24
ὃς τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν αὐτὸς ἀνήνεγκεν ἐν τῷ σώματι αὐτοῦ ἐπὶ τὸ ξύλον, ἵνα ταῖς ἁμαρτίαις ἀπογενόμενοι τῇ δικαιοσύνῃ ζήσωμεν· οὗ τῷ μώλωπι ἰάθητε
לְמַעַן נִחְיֶה לַצְּדָקָה מֵאַחַר שֶׁנִּפְטַרְנוּ מִן־הַחֲטָאִים׃

ἁμαρτία [hamartia] — sin Abbott-Smith, Manual Greek Lexicon of the NT

ἁμαρτία, -ας, ἡ
(ἁμαρτάνω, which see), [in LXX chiefly for חַטָּאת and cogn. forms, also for פֶּשַׁע ,עָוֹן, etc. ;]
prop. a missing the mark; in cl. (see reff. to CR in MM, VGT, see word);
(a) guilt, sin (Plat., Arist., al.);
(b) more freq., from Æsch. down, a fault, failure. In NT (as LXX) always in ethical sense;
1. as a principle and quality of action, = τὸ ἁμαρτάνειν, a sinning, sin: Rom.5:12, 13, 20; ὑφ᾽ ἁμαρτίαν εἶναι, Rom.3:9 ἐπιμένειν, Rom.6:1 ἀποθνήσκειν, νεκρὸν εἶναι τῇ ἁ., Rom.6:2, 11; τὴν ἀ. γινώσκειν, Rom.7:7 σῶμα τῆς ἁ., Rom.6:6 ἀπάτη τῆς ἁ., Heb.3:13 personified as a ruling principle, ἁ. βασιλεύει, κυριεύει, etc., Rom.5:21 6:12, 14 7:17, 20; δουλεύειν, Rom.6:6 δοῦλος τῆς ἁ., ib. 17; νόμος τῆς ἁ., Rom.7:23; 8:2; δύναμις τῆς ἁ., 1Co.15:56 (cf. Gen.4:7).
2. As a generic term (disting. fr. the specific terms ἁμάρτημα, which see, etc.) for concrete wrongdoing, violation of the divine law, sin: Jhn.8:46, Jas.1:15, al.; ποιεῖν (τὴν) ἁ., Jhn.8:34, 2Co.11:7, 1Jn.3:8; εἴχειν ἁ., Jhn.9:41; 15:22, 24; 19:11, 1Jn.1:8; in pl. ἁμαρτίαι, sin in the aggregate, 1Th.2:16 (see Milligan, in l.); ποιεῖν ἁμαρτίας, Jas.5:15 πλῆθος ἁμαρτιῶν, Jas.5:20, 1Pet.4:8; ἄφεσις ἁμαρτιῶν, Mat.26:28, Mrk.1:4, al.; ἐν ἁμαρτίαις εἶναι, 1Co.15:17 collectively, αἴρειν τὴν ἁ. τ. κόσμου, Jhn.1:29 ἀποθνήσκειν ἐν τῇ ἁ., Jhn.8:21
3. = ἁμάρτημα, a sinful deed, a sin: Mat.12:31, Act.7:60, 1Jn.5:16.
SYN.: see: ἁμάρτημα. (AS) Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0

ἁμαρτία [hamartia] — sin Liddell–Scott–Jones, LSJ

ἁμαρτ-ία, ἡ,
a failure, fault, τῶνδ᾽ ἁ. δόμων[Refs 5th c.BC+]; ἁ. δόξης error of judgement, [Refs 5th c.BC+]
2 in Philos. and Religion, guilt, sin, [NT+5th c.BC+] Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0