Hilarius Pictaviensis, saeculo IV
Hilarius Pictaviensis, saeculo IV

Opera sanctorum Patrum antiquorum et scriptorum ecclesiasticorum

Hilarius Pictaviensis, saeculo IV

sanctus (~315-367), episcopus Pictaviensis, Ecclesiae pater, contra Arianos defensor
Este texto está disponible en otros idiomas:

Dies memoriae: 13 Ianuarii.

Biographia

Teste sancto Hieronymo, Hilarius Pictavis in Aquitania natus est secundo decennio saeculi IV. Ex genere nobili ortus, educationem classicam accepit et primos vitae annos studio philosophiae dedit. Cupido vitae sensum comprehendendi eum ad Novum Testamentum convertit. Traditur eo momento, quo prologum Evangelii Ioannis legeret, ubi de divino Verbo-Logo doctrina exponitur, lucem caelestem in eum descendisse, quae eum ad baptismum impulit.

Circa annum 350 Hilarius episcopus patriae urbis electus est, quamquam eo tempore uxorem iam duxerat et filiam Abram habebat. Concilio Arelatensi (353) et Mediolanensi (355), quae depositionem sancti Athanasii Alexandrini confirmaverunt, non interfuit; sed studiose operam dedit, ut episcopi Galliarum Saturnino, episcopo Arelatensi ariano, oppositionem praestarent. Quam ob causam a Constantio in Asiam Minorem tamquam perturbator rei publicae relegatus est.

In exsilio (356-359) Hilarius principale opus theologicum suum, tractatum De Trinitate, scripsit, quo divinitatem Filii probavit. Notatu dignum est eum in alio magni momenti opere, De Synodis, narrare se nonnisi paulo ante exsilium Symbolum fidei Nicenum primum cognovisse. In libro De Trinitate sententiam profert discrimen inter doctrinam orthodoxam et haereticam nonnumquam in diverso terminorum intellectu, non in vera dissensione consistere posse. Liberalitatem sententiarum eius eo successu testatur, quod cum variis partibus religionis in Oriente contactus feliciter iniit. Eodem tempore declarationem Arianorum extremorum, quae secunda formula Sirmiensis (357) appellatur, qua Filius Patri «non similis» dicitur, tamquam sacrilegium damnavit.

In concilio Seleuciensi (359) victoriam partis moderatae sub episcopo Basilio Ancyrano gratulabundus accepit et Symboli Antiocheni receptionem probavit, quod pignus rectae fidei Ecclesiae Orientalis esse posset. Ineunte anno 360 Hilarius imperatorem rogavit, ut sibi in publica disputatione cum Saturnino Arelatensi congredi et novo concilio Constantinopolitano interesse liceret (liber secundus «Ad Constantium Augustum»); utraque autem petitione repulsa, apertam accusationem Constantii («Contra Constantium Augustum») edidit. Nihilominus anno 361 Hilario in Galliam redire permissum est, ubi certamen cum Saturnino renovavit, unde ille in concilio Parisiensi (361) denuo damnatus est. Ex eo tempore Arianismus in Gallia vires amisit; Hilarius autem imperatorem Iulianum persuadere conatus est, ut Auxentium, episcopum Mediolanensem arianum, in exsilium mitteret; at imperator paganus, qui Arianis parcebat, id facere recusavit.

Hilarius mortuus est, ut veri simile est, die 13 Ianuarii anno 367. In actis Concilii Oecumenici Quinti inter sanctos Patres et Doctores Ecclesiae commemoratur, quorum doctrina orthodoxa ab Ecclesia tamquam norma accipitur.

Notas

Fons: biographia e pagina Russica «Иларий Пиктавийский» (bibleox.com) translata.

1
Publicado por el usuario: Rodion Vlasov
Fecha de creación de la página: 2026-11-22, Actualización: 2026-11-22