Βιβλική λέξη «δύο» στα ελληνικά λεξικά

⚠️ Συγγνώμη, αυτή η σελίδα βρίσκεται υπό ανάπτυξη

δύο [dyo]

Μετάφραση

en: two, two by two
jp: 二人の, 二つの, 二人は, 二人, 二, 二人を, 二人が, 二つに, 二つ, 二人か, 二羽, 二人ずつ, 二匹の
ru: двух, два, двое, две, двоих, двумя, по два

Μορφολογία

γένος: -
χρόνος: -
αριθμός: -
πτώση: -
μέρος λόγου: αριθμητικό

Στατιστικά

ID: 3197
Αριθμός λέξεων: 91
Επαναλήψεις λήμματος: 86
Λήμμα: δύο

Τυχαίοι στίχοι

Μτ. 24:41
δύο ἀλήθουσαι ἐν τῷ μύλῳ, μία παραλαμβάνεται καὶ μία ἀφίεται
δύο ἀλήθουσαι ἐν τῷ μύλῳ, μία παραλαμβάνεται καὶ μία ἀφίεται
Ιω. 11:6
ὡς οὖν ἤκουσεν ὅτι ἀσθενεῖ, τότε μὲν ἔμεινεν ἐν ᾧ ἦν τόπῳ δύο ἡμέρας·
ὡς οὖν ἤκουσεν ὅτι ἀσθενεῖ, τότε μὲν ἔμεινεν ἐν ᾧ ἦν τόπῳ δύο ἡμέρας·
Μτ. 8:28
Καὶ ἐλθόντος αὐτοῦ εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γαδαρηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης
Καὶ ἐλθόντος αὐτοῦ εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γαδαρηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης
Ιω. 6:9
Ἔστιν παιδάριον ὧδε ὃς ἔχει πέντε ἄρτους κριθίνους καὶ δύο ὀψάρια· ἀλλὰ ταῦτα τί ἐστιν εἰς τοσούτους
Ἔστιν παιδάριον ὧδε ὃς ἔχει πέντε ἄρτους κριθίνους καὶ δύο ὀψάρια· ἀλλὰ ταῦτα τί ἐστιν εἰς τοσούτους
Απ. 11:10
καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς χαίρουσιν ἐπ᾿ αὐτοῖς καὶ εὐφραίνονται, καὶ δῶρα πέμψουσιν ἀλλήλοις, ὅτι οὗτοι οἱ δύο προφῆται ἐβασάνισαν τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς
καὶ οἱ κατοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς χαίρουσιν ἐπ᾿ αὐτοῖς καὶ εὐφραίνονται, καὶ δῶρα πέμψουσιν ἀλλήλοις, ὅτι οὗτοι οἱ δύο προφῆται ἐβασάνισαν τοὺς κατοικοῦντας ἐπὶ τῆς γῆς

δύο [duo] — two Abbott-Smith, Manual Greek Lexicon of the NT

δύο, numeral, indecl. exc. in dative, δυσί, δυσίν (Attic δυοῖν),
two: Mat.19:6, Mrk.10:8, Jhn.2:6, al.; with pl. noun, Mat.9:27; 10:10, al.; οἱ, τῶν, τοὺς δ., Mat.19:5; 20:24, Mrk.10:8, Eph.2:15, al.; δ. ἐξ, Luk.24:13 distrib., ἀνὰ, κατὰ δ., two and two, two apiece: Luk.10:1 (WH, ἀνὰ δ. [δύο]), Jhn.2:6, 1Co.14:27; δύο δύο (= ἀνὰ δ., as LXX, Gen.6:19 for שְׁנַיִם שְׁנַיִם, but not merely "Hebraism," cf. μυρία μυρία, Æsch., Pers., 981, and for usage in π. and MGr., see M, Pr., 21, 97), Mrk.6:7 εἰς δ. (two and two, Xen., Cyr., 7, 5, 17), into two parts, Mat.27:51, Mrk.15:38.
(AS) Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0

δύο [duo] — two Liddell–Scott–Jones, LSJ

δύο [ῠ],
also δύω in Epic dialect, Eleg. and late, [Refs 5th c.BC+], nor in Attic dialect Prose or Inscrr.: Laconian dialect accusative δύε [Refs]: genitive and dative δυοῖν [Refs 5th c.BC+]-]; later Attic dialect also δυεῖν (especially in feminine genitive) found in codices of [Refs 5th c.BC+]; Boeotian dialect δουῖν [Refs 6th c.BC+], etc.: early Attic dialect Inscrr. have δυοῖν [Refs]; Ionic dialect genitive δυῶν [Refs 5th c.BC+]; δυῶν also Doric dialect, [Refs]— Used indeclinable, likeἄμφω, by [Refs 8th c.BC+] and Attic dialect, δύο νεῶν [Refs 5th c.BC+]; with dual, δύο μναῖν uncertain reading [Refs]; but not in Trag. and rare in Comedy texts, ἔτεσιν δύο [Refs 4th c.BC+]: not in Attic dialect Inscrr. before the Roman period, [Refs 8th c.BC+] are sometimes joined with plural Nouns, δύο δ᾽ ἄνδρες [Refs]; also in Trag., δύο κριούς [Refs 5th c.BC+]; in Attic dialect Prose, δύο τέχνας [Refs 5th c.BC+]; but δυοῖν is rare with plural Nouns, ὀρθοστάταις δυοῖν [Refs]; ἕνα καὶ δύο one or two, a few, [Refs 8th c.BC+]; εἰς δύο two and two, [Refs]; σὺν δύο two together, [Refs 8th c.BC+]; δύο ποιεῖν τὴν πόλιν to split the state into two, divide it, [Refs 4th c.BC+] Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0