Βιβλική λέξη «ἁμαρτωλός» στα ελληνικά λεξικά
⚠️ Συγγνώμη, αυτή η σελίδα βρίσκεται υπό ανάπτυξη
ἁμαρτωλῶν
[hamartōlōn]
Μετάφραση
en: sinners, of sinners
jp: 罪人, 罪人たち, 罪人たちの, 罪人の, 罪人と, 罪人たちと
ru: грешников, грешниками
Μορφολογία
γένος:
αρσενικό
χρόνος:
-
αριθμός:
πληθυντικός
πτώση:
γενική
μέρος λόγου:
επίθετο
Στατιστικά
ID: 5741
Αριθμός λέξεων: 9
Επαναλήψεις λήμματος: 21
Τυχαίοι στίχοι
Εβρ. 12:3
ἀναλογίσασθε γὰρ τὸν τοιαύτην ὑπομεμενηκότα ὑπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν εἰς ἑαυτὸν ἀντιλογίαν, ἵνα μὴ κάμητε ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν ἐκλυόμενοι
ἀναλογίσασθε γὰρ τὸν τοιαύτην ὑπομεμενηκότα ὑπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν εἰς ἑαυτὸν ἀντιλογίαν, ἵνα μὴ κάμητε ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν ἐκλυόμενοι
Ιω. 9:31
οἴδαμεν ὅτι ἁμαρτωλῶν ὁ θεὸς οὐκ ἀκούει, ἀλλ᾿ ἐάν τις θεοσεβὴς ᾖ καὶ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιῇ τούτου ἀκούει
οἴδαμεν ὅτι ἁμαρτωλῶν ὁ θεὸς οὐκ ἀκούει, ἀλλ᾿ ἐάν τις θεοσεβὴς ᾖ καὶ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιῇ τούτου ἀκούει
Ρωμ. 5:8
συνίστησιν δὲ τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ θεὸς ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανεν
συνίστησιν δὲ τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ θεὸς ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανεν
Εβρ. 7:26
Τοιοῦτος γὰρ ἡμῖν καὶ ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν, καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος·
Τοιοῦτος γὰρ ἡμῖν καὶ ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν, καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος·
Μτ. 26:45
τότε ἔρχεται πρὸς τοὺς μαθητὰς καὶ λέγει αὐτοῖς, Καθεύδετε τὸ λοιπὸν καὶ ἀναπαύεσθε; ἰδοὺ ἤγγικεν ἡ ὥρα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρας ἁμαρτωλῶν
τότε ἔρχεται πρὸς τοὺς μαθητὰς καὶ λέγει αὐτοῖς, Καθεύδετε τὸ λοιπὸν καὶ ἀναπαύεσθε; ἰδοὺ ἤγγικεν ἡ ὥρα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρας ἁμαρτωλῶν
ἁμαρτωλός
[hamartōlos]
— sinful
Abbott-Smith, Manual Greek Lexicon of the NT
ἁμαρτωλός, -όν
(ἁμαρτάνω), [in LXX chiefly for רָשָׁע ;]
sinful, a sinner: of all men,
1Ti.1:15 of those especially wicked,
1Ti.1:9,
1Pe.4:18; p1.,
Mat.9:10-13;
11:19;
26:45, al. (see MM,
VGT, see word; Cremer, 102, 634)
(AS)
Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0
ἁμαρτωλός
[hamartōlos]
— sinful
Liddell–Scott–Jones, LSJ
ἁμαρτωλ-ός, όν,
erroneous, ἁμαρτωλότερον[
Refs 4th c.BC+];
erring, ἐν πᾶσιν[
Refs 1st c.AD+]
2 of bad character, δοῦλοι[
Refs 1st c.BC+] W.: with
genitive,
sinning against, θεῶν[
Refs] —ἁμαρτωλὴ γέρων, barbarism in [
Refs 5th c.BC+].
adverb -ῶς[
Refs 5th c.BC+]
II substantive ἁμαρτωλός, ὁ,
sinner, [
LXX+NT]
Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0