Βιβλική λέξη «δαιμόνιον» στα ελληνικά λεξικά

⚠️ Συγγνώμη, αυτή η σελίδα βρίσκεται υπό ανάπτυξη

δαιμόνια [daimonia]

Μετάφραση

en: demons
jp: 悪霊, 悪霊に, 悪霊を, 悪霊が
ru: бесы, бесам, бесов

Μορφολογία

γένος: ουδέτερο
αριθμός: мн.ч.
πτώση: вин.п.
μέρος λόγου: ουσιαστικό

Στατιστικά

ID: 5140
Αριθμός λέξεων: 16
Επαναλήψεις λήμματος: 32
Λήμμα: δαιμόνιον

Τυχαίοι στίχοι

Ιακ. 2:19
σὺ πιστεύεις ὅτι εἷς θεός ἐστιν; καλῶς ποιεῖς· καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσιν καὶ φρίσσουσιν
σὺ πιστεύεις ὅτι εἷς θεός ἐστιν; καλῶς ποιεῖς· καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσιν καὶ φρίσσουσιν
Μκ. 16:9
[Ἀναστὰς δὲ πρωῒ πρώτῃ σαββάτου ἐφάνη πρῶτον Μαρίᾳ τῇ Μαγδαληνῇ, παρ᾿ ἧς ἐκβεβλήκει ἑπτὰ δαιμόνια
[Ἀναστὰς δὲ πρωῒ πρώτῃ σαββάτου ἐφάνη πρῶτον Μαρίᾳ τῇ Μαγδαληνῇ, παρ᾿ ἧς ἐκβεβλήκει ἑπτὰ δαιμόνια
Μκ. 1:39
καὶ ἦλθεν κηρύσσων εἰς τὰς συναγωγὰς αὐτῶν εἰς ὅλην τὴν Γαλιλαίαν καὶ τὰ δαιμόνια ἐκβάλλων
καὶ ἦλθεν κηρύσσων εἰς τὰς συναγωγὰς αὐτῶν εἰς ὅλην τὴν Γαλιλαίαν καὶ τὰ δαιμόνια ἐκβάλλων
Μτ. 12:27
καὶ εἰ ἐγὼ ἐν Βεελζεβοὺλ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, οἱ υἱοὶ ὑμῶν ἐν τίνι ἐκβάλλουσιν; διὰ τοῦτο αὐτοὶ κριταὶ ἔσονται ὑμῶν
καὶ εἰ ἐγὼ ἐν Βεελζεβοὺλ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, οἱ υἱοὶ ὑμῶν ἐν τίνι ἐκβάλλουσιν; διὰ τοῦτο αὐτοὶ κριταὶ ἔσονται ὑμῶν
Μτ. 9:34
οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἔλεγον, Ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια
οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἔλεγον, Ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια

δαιμόνιον [daimonion] — demon Abbott-Smith, Manual Greek Lexicon of the NT

δαιμόνιον, -ου, τό
(neut. of δαιμόνιος, -α, -ον, divine), [in LXX (so also in π; see MM, Exp., x) for שֵׁד, אֱלִיל, (frequently in To) ;]
1. as in cl.;
(a) the Divine power, Deity (Hdt., Plat., al.);
(b) an inferior divinity, deity or demon (as in magical π, Deiss., BS, 281; MM, Exp., x): ξένα δ., Act.17:18
2. (a) in OT, heathen deities, false gods (e.g. Deu.32:17, Psa.95 (96):5);
(b) in NT, evil spirits, demons: θύουσιν δαιμονίοις, 1Co.10:20 διδασκαλίαι δαιμονίων, 1Ti.4:1 προσκυνεῖν τὰ δ., Rev.9:20 ἄρχων τῶν δ., Mat.9:34 especially (syn. with πνεῦμα ἀκάθαρτον) as operating upon and "possessing" (of. δαιμονίζομαι) men: Mat.11:18, and al.; εἰσέρχεσθαι δ. εἰς. . ., Luk.8:30 δ. ἔχειν, Luk.4:33 δ. ἐκβάλλειν, Mat.7:22 In the phrase πνεῦμα δαιμονίου ἀκαθάρτου, Luk.4:33, the wider cl. usage (1. b) is recognised, ἀκ. being elsewhere in NT, the epithet of πν., and δ. = πν. ἀκ. (see ICC, in l; Cremer, 168)
(AS) Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0

δαιμόνιον [daimonion] — demon Liddell–Scott–Jones, LSJ

δαιμόνιον, τό,
divine Power, Divinity, [Refs 5th c.BC+]; φοβεῖσθαι μή τι δ. πράγματ᾽ ἐλαύνῃ some fatality, [Refs]; τὰ τοῦ δ. the favours of forlune, [Refs 5th c.BC+]
II inferior divine being, μεταξὺ θεοῦ τε καὶ θνητοῦ [Refs 5th c.BC+]; applied to the 'genius' of Socrates, [Refs 5th c.BC+]
II.2 evil spirit, δ. φαῦλα [NT+3rd c.BC+] Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0