Βιβλική λέξη «δαιμόνιον» στα ελληνικά λεξικά

⚠️ Συγγνώμη, αυτή η σελίδα βρίσκεται υπό ανάπτυξη

δαιμονίων [daimoniōn]

Μετάφραση

en: of demons, demons, deities
jp: 悪霊の, 悪霊, 神々の
ru: бесов, бесовскую, бесовской, бесовские, божеств

Μορφολογία

γένος: ουδέτερο
χρόνος: -
αριθμός: πληθυντικός
πτώση: γενική
μέρος λόγου: ουσιαστικό

Στατιστικά

ID: 3045
Αριθμός λέξεων: 9
Επαναλήψεις λήμματος: 32
Λήμμα: δαιμόνιον

Τυχαίοι στίχοι

Μτ. 12:24
οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἀκούσαντες εἶπον, Οὗτος οὐκ ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια εἰ μὴ ἐν τῷ Βεελζεβοὺλ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων
οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἀκούσαντες εἶπον, Οὗτος οὐκ ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια εἰ μὴ ἐν τῷ Βεελζεβοὺλ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων
Μτ. 9:34
οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἔλεγον, Ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια
οἱ δὲ Φαρισαῖοι ἔλεγον, Ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια
Α Κορ. 10:21
οὐ δύνασθε ποτήριον κυρίου πίνειν καὶ ποτήριον δαιμονίων· οὐ δύνασθε τραπέζης κυρίου μετέχειν καὶ τραπέζης δαιμονίων
οὐ δύνασθε ποτήριον κυρίου πίνειν καὶ ποτήριον δαιμονίων· οὐ δύνασθε τραπέζης κυρίου μετέχειν καὶ τραπέζης δαιμονίων
Απ. 18:2
καὶ ἔκραξεν ἐν ἰσχυρᾷ φωνῇ λέγων, Ἔπεσεν, ἔπεσεν Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, καὶ ἐγένετο κατοικητήριον δαιμονίων καὶ φυλακὴ παντὸς πνεύματος ἀκαθάρτου καὶ φυλακὴ παντὸς ὀρνέου ἀκαθάρτου καὶ μεμισημένου
καὶ ἔκραξεν ἐν ἰσχυρᾷ φωνῇ λέγων, Ἔπεσεν, ἔπεσεν Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, καὶ ἐγένετο κατοικητήριον δαιμονίων καὶ φυλακὴ παντὸς πνεύματος ἀκαθάρτου καὶ φυλακὴ παντὸς ὀρνέου ἀκαθάρτου καὶ μεμισημένου
Μκ. 3:22
καὶ οἱ γραμματεῖς οἱ ἀπὸ Ἱεροσολύμων καταβάντες ἔλεγον ὅτι Βεελζεβοὺλ ἔχει, καὶ ὅτι ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια
καὶ οἱ γραμματεῖς οἱ ἀπὸ Ἱεροσολύμων καταβάντες ἔλεγον ὅτι Βεελζεβοὺλ ἔχει, καὶ ὅτι ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια

δαιμόνιον [daimonion] — demon Abbott-Smith, Manual Greek Lexicon of the NT

δαιμόνιον, -ου, τό
(neut. of δαιμόνιος, -α, -ον, divine), [in LXX (so also in π; see MM, Exp., x) for שֵׁד, אֱלִיל, (frequently in To) ;]
1. as in cl.;
(a) the Divine power, Deity (Hdt., Plat., al.);
(b) an inferior divinity, deity or demon (as in magical π, Deiss., BS, 281; MM, Exp., x): ξένα δ., Act.17:18
2. (a) in OT, heathen deities, false gods (e.g. Deu.32:17, Psa.95 (96):5);
(b) in NT, evil spirits, demons: θύουσιν δαιμονίοις, 1Co.10:20 διδασκαλίαι δαιμονίων, 1Ti.4:1 προσκυνεῖν τὰ δ., Rev.9:20 ἄρχων τῶν δ., Mat.9:34 especially (syn. with πνεῦμα ἀκάθαρτον) as operating upon and "possessing" (of. δαιμονίζομαι) men: Mat.11:18, and al.; εἰσέρχεσθαι δ. εἰς. . ., Luk.8:30 δ. ἔχειν, Luk.4:33 δ. ἐκβάλλειν, Mat.7:22 In the phrase πνεῦμα δαιμονίου ἀκαθάρτου, Luk.4:33, the wider cl. usage (1. b) is recognised, ἀκ. being elsewhere in NT, the epithet of πν., and δ. = πν. ἀκ. (see ICC, in l; Cremer, 168)
(AS) Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0

δαιμόνιον [daimonion] — demon Liddell–Scott–Jones, LSJ

δαιμόνιον, τό,
divine Power, Divinity, [Refs 5th c.BC+]; φοβεῖσθαι μή τι δ. πράγματ᾽ ἐλαύνῃ some fatality, [Refs]; τὰ τοῦ δ. the favours of forlune, [Refs 5th c.BC+]
II inferior divine being, μεταξὺ θεοῦ τε καὶ θνητοῦ [Refs 5th c.BC+]; applied to the 'genius' of Socrates, [Refs 5th c.BC+]
II.2 evil spirit, δ. φαῦλα [NT+3rd c.BC+] Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0