Βιβλική λέξη «διάκονος» στα ελληνικά λεξικά

⚠️ Συγγνώμη, αυτή η σελίδα βρίσκεται υπό ανάπτυξη

διάκονος [diakonos]

Μετάφραση

en: servant, a servant, minister, a minister
jp: 奉仕者, 奉仕者として, 執事, しもべ, 仕える者
ru: служитель, служителем, слуга, слугой

Μορφολογία

γένος: αρσενικό
αριθμός: ενικός
πτώση: ονομαστική
μέρος λόγου: ουσιαστικό

Στατιστικά

ID: 2015
Αριθμός λέξεων: 12
Επαναλήψεις λήμματος: 26
Λήμμα: διάκονος

Τυχαίοι στίχοι

Κολ. 1:7
καθὼς ἐμάθετε ἀπὸ Ἐπαφρᾶ τοῦ ἀγαπητοῦ συνδούλου ἡμῶν, ὅς ἐστιν πιστὸς ὑπὲρ ἡμῶν διάκονος τοῦ Χριστοῦ
καθὼς ἐμάθετε ἀπὸ Ἐπαφρᾶ τοῦ ἀγαπητοῦ συνδούλου ἡμῶν, ὅς ἐστιν πιστὸς ὑπὲρ ἡμῶν διάκονος τοῦ Χριστοῦ
Κολ. 1:23
εἴ γε ἐπιμένετε τῇ πίστει τεθεμελιωμένοι καὶ ἑδραῖοι καὶ μὴ μετακινούμενοι ἀπὸ τῆς ἐλπίδος τοῦ εὐαγγελίου οὗ ἠκούσατε, τοῦ κηρυχθέντος ἐν πάσῃ κτίσει τῇ ὑπὸ τὸν οὐρανόν, οὗ ἐγενόμην ἐγὼ Παῦλος διάκονος
εἴ γε ἐπιμένετε τῇ πίστει τεθεμελιωμένοι καὶ ἑδραῖοι καὶ μὴ μετακινούμενοι ἀπὸ τῆς ἐλπίδος τοῦ εὐαγγελίου οὗ ἠκούσατε, τοῦ κηρυχθέντος ἐν πάσῃ κτίσει τῇ ὑπὸ τὸν οὐρανόν, οὗ ἐγενόμην ἐγὼ Παῦλος διάκονος
Κολ. 1:25
ἧς ἐγενόμην ἐγὼ διάκονος κατὰ τὴν οἰκονομίαν τοῦ θεοῦ τὴν δοθεῖσάν μοι εἰς ὑμᾶς πληρῶσαι τὸν λόγον τοῦ θεοῦ
ἧς ἐγενόμην ἐγὼ διάκονος κατὰ τὴν οἰκονομίαν τοῦ θεοῦ τὴν δοθεῖσάν μοι εἰς ὑμᾶς πληρῶσαι τὸν λόγον τοῦ θεοῦ
Α Τιμ. 4:6
Ταῦτα ὑποτιθέμενος τοῖς ἀδελφοῖς καλὸς ἔσῃ διάκονος Χριστοῦ Ἰησοῦ, ἐντρεφόμενος τοῖς λόγοις τῆς πίστεως καὶ τῆς καλῆς διδασκαλίας ᾗ παρηκολούθηκας·
Ταῦτα ὑποτιθέμενος τοῖς ἀδελφοῖς καλὸς ἔσῃ διάκονος Χριστοῦ Ἰησοῦ, ἐντρεφόμενος τοῖς λόγοις τῆς πίστεως καὶ τῆς καλῆς διδασκαλίας ᾗ παρηκολούθηκας·
Μκ. 9:35
καὶ καθίσας ἐφώνησεν τοὺς δώδεκα καὶ λέγει αὐτοῖς, Εἴ τις θέλει πρῶτος εἶναι ἔσται πάντων ἔσχατος καὶ πάντων διάκονος
καὶ καθίσας ἐφώνησεν τοὺς δώδεκα καὶ λέγει αὐτοῖς, Εἴ τις θέλει πρῶτος εἶναι ἔσται πάντων ἔσχατος καὶ πάντων διάκονος

διάκονος [diakonos] — servant Abbott-Smith, Manual Greek Lexicon of the NT

διάκονος, -ου, ὁ, ἡ
(derivation unknown), [in LXX for נַעַר, שָׁרַת pi.: Est.6:3, 5, א B Est.1:10; 2:2, Pro.10:4, 4Ma.9:17 * ;]
1. in general, a servant, attendant, minister: Mat.20:26; 22:13; 23:11, Mrk.9:35; 10:43, Jhn.2:5, 9, 1Co.3:5, Gal.2:17, Eph.6:21, Col.4:7; δ. θεοῦ, Rom.13:4, 2Co.6:4, 1Th.3:2; δ. Χριστοῦ, 2Co.11:23, Col.1:7, 1Ti.4:6; cf. ὁ δ. ὁ ἐμός, Jhn.12:26 δ. περιτομῆς, Rom.15:8 δ. καινῆς διαθήκης, 2Co.3:6 δ. δικαιοσύνης, 2Co.11:15 δ. [εὐαγγελίου], Eph.3:7, Col.1:23; δ. [ἐκκλησίας], Col.1:25
2. As technical term for Church officer (so in pre-Christian times, see M, Th., I, 32), a deacon: Php.1:1, 1Ti.3:8, 12; fem. (cf. Eccl. διακονίσσα), Rom.16:1 (cf. 1Ti.3:11, and CGT, in l., also M, Th., l.with).†
SYN.: δοῦλος, bondman; θεράπων, servant acting voluntarily; ὑπηρέτης, servant, attendant, by etymol. suggesting subordination. All these imply relation to a person, in distinction from which δ. represents rather the servant in relation to his work. Cf. also λειτουργός, a public servant, in which the idea of service to the community is prominent; οἰκέτης, a house servant. (AS) Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0

διάκονος [diakonos] — servant Liddell–Scott–Jones, LSJ

διάκονος [ᾱ],
Ionic dialect διήκονος, ὁ, later διάκων (which see):— servant, [Refs 5th c.BC+]; messenger, [Refs 5th c.BC+]
2 attendant or official in a temple or religious guild, [Refs 3rd c.BC+]:—especially in the Christian church, deacon, [NT+4th c.AD+]: feminine, deaconess, [NT]
II as adjective, servile, menial, ἐπιστήμη [Refs 5th c.BC+]: irregular comparative διᾱκονέστερος [Refs 5th c.BC+] Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0