Βιβλική λέξη «δαιμόνιον» στα ελληνικά λεξικά

⚠️ Συγγνώμη, αυτή η σελίδα βρίσκεται υπό ανάπτυξη

δαιμόνιον [daimonion]

Μετάφραση

en: demon, a demon
jp: 悪霊は, 悪霊
ru: бес, беса, демон

Μορφολογία

γένος: ουδέτερο
αριθμός: ενικός
πτώση: ονομαστική
μέρος λόγου: ουσιαστικό

Στατιστικά

ID: 14944
Αριθμός λέξεων: 8
Επαναλήψεις λήμματος: 32
Λήμμα: δαιμόνιον

Τυχαίοι στίχοι

Ιω. 8:52
εἶπον [οὖν] αὐτῷ οἱ Ἰουδαῖοι, Νῦν ἐγνώκαμεν ὅτι δαιμόνιον ἔχεις. Ἀβραὰμ ἀπέθανεν καὶ οἱ προφῆται, καὶ σὺ λέγεις, Ἐάν τις τὸν λόγον μου τηρήσῃ, οὐ μὴ γεύσηται θανάτου εἰς τὸν αἰῶνα
εἶπον [οὖν] αὐτῷ οἱ Ἰουδαῖοι, Νῦν ἐγνώκαμεν ὅτι δαιμόνιον ἔχεις. Ἀβραὰμ ἀπέθανεν καὶ οἱ προφῆται, καὶ σὺ λέγεις, Ἐάν τις τὸν λόγον μου τηρήσῃ, οὐ μὴ γεύσηται θανάτου εἰς τὸν αἰῶνα
Μκ. 7:30
καὶ ἀπελθοῦσα εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς εὗρεν τὸ παιδίον βεβλημένον ἐπὶ τὴν κλίνην καὶ τὸ δαιμόνιον ἐξεληλυθός
καὶ ἀπελθοῦσα εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς εὗρεν τὸ παιδίον βεβλημένον ἐπὶ τὴν κλίνην καὶ τὸ δαιμόνιον ἐξεληλυθός
Ιω. 8:48
Ἀπεκρίθησαν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ εἶπαν αὐτῷ, Οὐ καλῶς λέγομεν ἡμεῖς ὅτι Σαμαρίτης εἶ σὺ καὶ δαιμόνιον ἔχεις
Ἀπεκρίθησαν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ εἶπαν αὐτῷ, Οὐ καλῶς λέγομεν ἡμεῖς ὅτι Σαμαρίτης εἶ σὺ καὶ δαιμόνιον ἔχεις
Μκ. 7:26
ἡ δὲ γυνὴ ἦν Ἑλληνίς, Συροφοινίκισσα τῷ γένει· καὶ ἠρώτα αὐτὸν ἵνα τὸ δαιμόνιον ἐκβάλῃ ἐκ τῆς θυγατρὸς αὐτῆς
ἡ δὲ γυνὴ ἦν Ἑλληνίς, Συροφοινίκισσα τῷ γένει· καὶ ἠρώτα αὐτὸν ἵνα τὸ δαιμόνιον ἐκβάλῃ ἐκ τῆς θυγατρὸς αὐτῆς
Ιω. 10:21
ἄλλοι ἔλεγον, Ταῦτα τὰ ῥήματα οὐκ ἔστιν δαιμονιζομένου· μὴ δαιμόνιον δύναται τυφλῶν ὀφθαλμοὺς ἀνοῖξαι
ἄλλοι ἔλεγον, Ταῦτα τὰ ῥήματα οὐκ ἔστιν δαιμονιζομένου· μὴ δαιμόνιον δύναται τυφλῶν ὀφθαλμοὺς ἀνοῖξαι

δαιμόνιον [daimonion] — demon Abbott-Smith, Manual Greek Lexicon of the NT

δαιμόνιον, -ου, τό
(neut. of δαιμόνιος, -α, -ον, divine), [in LXX (so also in π; see MM, Exp., x) for שֵׁד, אֱלִיל, (frequently in To) ;]
1. as in cl.;
(a) the Divine power, Deity (Hdt., Plat., al.);
(b) an inferior divinity, deity or demon (as in magical π, Deiss., BS, 281; MM, Exp., x): ξένα δ., Act.17:18
2. (a) in OT, heathen deities, false gods (e.g. Deu.32:17, Psa.95 (96):5);
(b) in NT, evil spirits, demons: θύουσιν δαιμονίοις, 1Co.10:20 διδασκαλίαι δαιμονίων, 1Ti.4:1 προσκυνεῖν τὰ δ., Rev.9:20 ἄρχων τῶν δ., Mat.9:34 especially (syn. with πνεῦμα ἀκάθαρτον) as operating upon and "possessing" (of. δαιμονίζομαι) men: Mat.11:18, and al.; εἰσέρχεσθαι δ. εἰς. . ., Luk.8:30 δ. ἔχειν, Luk.4:33 δ. ἐκβάλλειν, Mat.7:22 In the phrase πνεῦμα δαιμονίου ἀκαθάρτου, Luk.4:33, the wider cl. usage (1. b) is recognised, ἀκ. being elsewhere in NT, the epithet of πν., and δ. = πν. ἀκ. (see ICC, in l; Cremer, 168)
(AS) Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0

δαιμόνιον [daimonion] — demon Liddell–Scott–Jones, LSJ

δαιμόνιον, τό,
divine Power, Divinity, [Refs 5th c.BC+]; φοβεῖσθαι μή τι δ. πράγματ᾽ ἐλαύνῃ some fatality, [Refs]; τὰ τοῦ δ. the favours of forlune, [Refs 5th c.BC+]
II inferior divine being, μεταξὺ θεοῦ τε καὶ θνητοῦ [Refs 5th c.BC+]; applied to the 'genius' of Socrates, [Refs 5th c.BC+]
II.2 evil spirit, δ. φαῦλα [NT+3rd c.BC+] Source: STEPBible.org (Tyndale House, Cambridge), CC BY 4.0